Нацыянальна-дзяржаунае будауніцтва у БССР у 1921-1927 гг.
Информация - История
Другие материалы по предмету История
г. на II ( Берлінскай) канферэнцыі Рада БНР абявіла аб роспуску сваіх палітычных цэнтрау і спыненне барацьбы з Савецкай уладай. Канферэнцыя прызнала, што БССР стала месцам кансалідацыі беларускага народа, а Мінск зяуляецца адзіным цэнтрам нацыянальна-дзяржаунага адраджэння Беларусі.
Нягледзячы на тое, што апазіцыйны рух быу ліквідаваны, унутры самой партыі бальшавікоу узмацнілася партыйная барацьба. Барацьба фракцый і груповак за чысціню сваіх радоу, з левым і правым ухіламі, апартуністамі і нацыяналістамі суправаджалася так званымі чысткамі партыі. У 1921 г. у БССР было выключана з партыі амаль 20% усяго яе складу, 4,2% было выключана у 1924 г. Яшчэ 3717 чалавек было выключана з КП(б) Б у 1929 г. Выключанымі з партыі у першую чаргу аказаліся прыхільнікі нэпа, каго можна было аднесці да прыхільнікау левага і правага ухілу, так званыя беларускія нацыянал-дэмакраты.
Сталінскае кірауніцтва пільна сачыла за грамадска-палітычнымі абставінамі у рэспубліках і кантралявала іх, назначаючы на работу партыйныя, савецкія і гаспадарчыя кадры. У 1921 г. з іншых рэспублік у БССР было накіровано 928 членау партыі, у 1922 г. яшчэ 574 камуністы. З 1924 г. да пасляваенных часоу усіх першых сакратароу ЦК КП(б)Б і кірауніком КДБ прысылалі з цэнтра. Правядзенне найбольш важных мерапрыемствау кантралявалася адпаведнымі партыйнымі структурамі у Маскве праз іх упаунаважанных ці спецыяльна створанымі камісіямі.Маскоўскае кіраўніцтва ўважліва сачыла за сітуацыяй у кампартыях рэспублік. Рэгулярна ў нацыянальныя рэгіёну СССР пасылаліся партыйныя работнікі з цэнтра, а сярод кіраўнікоў кампартыі Беларусі з 1924 года і да смерці Сталіна не было ніводнага беларуса.
Актыўна пашыралі дзейнасць прафсаюзы, галоўнай мэтай якіх стала абарона пралетарыяту ў барацьбе супраць нэпманаўскай буржуазіі. Хутка пашыраў свой уплыў сярод моладзі камсамол. Папулярнымі былі такія таварыствы, як Асаавіяхім, фізкультурныя абяднанні. На Беларусі дзейначалі філіялы Міжнароднай арганізацыі дапамогі змагарам рэвалюцыі, Чырвоны крыж (Беларускае таварыства). У рэчышчы барацьбы з рэлігійнымі ўстановамі пашыралі дзейнасць атэістычныя арганізацыі.
У першія гады нэпа утварыуся поуны разрыу паміж Саветамі і працоунымі. Гэта праявілася у нізкай яуцы насельніцтва на выбарах у Саветы, якія адбыліся у 1924 г. Усяго на Беларусі у выбарах прынялі удзел 35,4% выбаршчыкау. З мэтай іх ажыццяулення пры сельскіх і местачковых Саветах ствараліся пастаянныя камісіі па сельскай гаспадарцы, добраупарадкаванню, а таксама культурна-асветныя, фінансава-падатковыя і іншыя, якія абмяркоувалі пытанні мясцовага жіцця. У канцы 20-х гадоу сталі арганізоувацца дэпутацкія групы-абяднанні Саветау розных узроуняу, якія працавалі на адным прадпрыемстве.
У гады нэпа змяніліся функцыі правсаюзау. Галоунай задачай іх стала абарона класавых інтэрэсау пралетарыяту у барацьбе з нэпманаускай бужуазіяй. Асобы, якія удзельнічалі у атрыманні прыбытку,у прауфсаюзы не прыймаліся. Прафсаюзы займаліся галоуным чынам пытаннямі вытворчасці, праводзілі вытворчыя нарады. Агульнаадукацыйным і палітычным узроунем моладзі займауся камсамол, які значна пашырыу свій уплыу сярод юнакоу і дзяучат.Папулярнымі былі такія таварыствы, як Асаавіяхім, фізкультурныя абяднанні. На Беларусі дзейначалі філіялы Міжнароднай арганізацыі дапамогі змагарам рэвалюцыі, Чырвоны крыж (Беларускае таварыства). У рэчышчы барацьбы з рэлігійнымі ўстановамі пашыралі дзейнасць атэістычныя арганізацыі.
У грамадскае жыцце уключаліся жанчыны. У працоуных калектывах выбіралі дэлегатак, якія затым праводзілі дэлагацкія сходы. Пэуную ролю у палітычным жыцці адыгрывалі шэфскія таварыствы, якія ствараліся у гарадах, каб аказваць дапамогу весцы, абароннае таварыства Асаавіяхім, розныя фізкультурныя абяднанні і інш.
З ліпеня 1924 года кампартыя Беларусі афіцыйна абявіла аб пачатку палітыкі беларусізацыі, мэта якой было замацаванне кіруючай ролі партыі ў грамадстве праз прыстасаванне дзяржаўнага апарату да мовы большасці насельніцтва. Адначасова адпаведныя накірункі былі абяўлены і ў іншых нацыянальных рэгіёнах. Але фактычна мерапрыемствы ў гэтым накірунку пачаліся яшчэ з 1921 года. У ліпені 1924 года пачала дзейнічаць урадавая камісія па правядзенню беларусізацыі ў БССР.
Перадумовамі пачатку беларусізацыі быў пачатак НЭПа, што дазволіла стабілізаваць эканоміку рэгіёну, супакоіць насельніцтва, абуранае рэквізіцыямі. Палітычная амністыя 1923 года і палітыка вяртання на Беларусь спецыялістаў з іншых саюзных рэспублік стварыла сацыяльную базу для беларусізацыі. Гэтыя спецыялісты ўзялі актыўны ўдзел у стварэнні навуковых устаноў Беларусі - БДУ (1921 год) і Інбелкульта (1922 год). Узбуйненні Беларусі абядналі ў межах аднаго дзяржаўнага ўтварэння адзін народ - беларусаў.
Беларусізацыя мела вызначаныя накірункі - перавод справаводства на беларускую мову, перавод адукацыйных устаноў на беларускую мову, абавязковае ўвядзенне прадмета беларусазнаўства ў вучэбныя праграмы, вылучэнне на кіруючыя пасады ў дзяржаўных і мясцовых органах улады мясцовых ураджэнцаў (палітыка карэнізацыі), але не па нацыянальнай прыкмеце - а па дзелавым якасцям. Аднак пры гэтым не абмяжоўвалі магчымасці для развіцця культуры іншых нацыянальнасцей БССР - па Канстытуцыі 1927 года дзяржаўнымі зяўляліся 4 мовы. А палітыка карэнізацыі, калі ўлічваць этна-нацыянальны склад насельніцтва беларускіх гарадоў, не прывяла да панавання ва ўладзе выключна беларусаў.
У сярэдзіне 20-х гг. у грамадска-палітычнае жыцце б?/p>